Yıkık Kentin Kadını ile Kayıp Adam

Gece Gündüz
A A

Yıkık Kentin Kadını ile Kayıp Adam

Bir gezegen içimde alev alev
Küle çevrilmiş güzellikleri
Hoyratça kanatılmış her kuytusu
Yangın yeri oluvermiş çocuk parkları
Ve bir adam savrulmuş kıyıya
Deniz mavi değil, kan kırmızı
Ben o yıkık kentin kadını
O adamı arıyorum tutmadan zamanı
Sevdası tarumar şehrin kayıp adamı
Yüreğimdeki deli aşkın öznesi
Yaratıcısı hatta şu kara günlerde
İçime yayılan mavi şiirin

Eski bir meydanın kapısı
Bir yığın uğultulu aşk şarkısı
Bekliyorum heybemde tonlarca ağırlıkta umut
Umudun ağırlığı vazgeçmememi öğütlüyor
Kayıp adamı harabe evlerde aramamı
Ezilmiyor ruhum ölüm haberlerinin altında
Vazgeçmiyor
Ölmedi o adam
Daha şiir okuyacak bana Nazım’dan
Bekliyorum fakat duyuyorum sonra
Kıyıya savrulmuş bir beden
O hayali dağılmış bir adam
Ben eli yüreğinde, yüreği ağzında bir kadın

Peki, aşk biter mi ölünce adam
Ya da kırılır mı kalem susunca sevda
Olmaz elbet
Bitmez aşk
Susmaz sabahın şarkısı
Giderse eğer adam
Hiç Nazım okumadan
Kalırım yıkık kentin buğusunda
Ve karayı değil, umudu söylerim yine de
Görsün diye geriye kalanlar
Kül olmuş şehrin gökkuşağını.

Zozan Çetin

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...