Hiç kimseler

Gece Gündüz
A A

Hiç kimseler

Bazı zamanlar varlığımla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum.

Bir odada yatağıma uzanırken kapladığım alan, dünyaya sığamayacağım kadar ağır ve dolu hissettiriyor bedenimi.

Dakikalar sonrasında küçüklüğümün, geçen senelerin, gittiğim geldiğim yolların ve içindeki “ben”in anlamsızlığıyla düşüyorum tutunamadan.

Çarşafımdan aşağı kayıyorum sert zemine.

Varlığımın anlamını inşa etmekten, tonlarca tuğlanın altında kalmaktan endişelendiğim görüntüler tadıyorum.

Torbanın içine atılmış rastgele hayatlardan hangisini çekeceğimin, derin ve bir o kadar da hafif kontrolsüzlüğüyle yalpalıyorum.

Bir mana üzerindeki küçük noktacıkta görünmez, görünse bile fark edilemez buğulu camdan manasızlığı izliyorum.

Sağa ve sola, yeryüzüne, gökyüzüne, meleklere, insanlara soruyorum. Hiçbir zaman ulaşamayacağım sese soruyorum.

Sokakta yürürken önümden geçen yabancıyı durdurup sarsıyorum.

Cevabımı sadece karanlık, soğuk, kimsesiz bir boşlukta öğrenecek olmam çok yazık.

Sadece içinde bulunduğum belirsiz boşluk kadar varım belki de.

Manasızlığın kucağındaki büyük gözde.

Bir o kadar tutunamamış milyarlarca sesle.

İsimlerimizin kayan yıldızlar gibi tek tek düştüğü kâinatta.

Çok kalabalık ve bir o kadar hiç kimse.

“Her gece birinin olmadığı gecedir.
Gecelerinizi karıştıracak gitgide
Olmayanlarınızın çoğalması.”

“Ama bir gece olacak, ortalarda bir gece.
İçinde siz de olmayacaksınız,
Ayrıca.”
– Özdemir Asaf

Zeynep Kabadayı

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...