Bir Varmışız Bir Yokmuşuz

Gece Gündüz
A A

Bir Varmışız Bir Yokmuşuz

Boşluktayım.
Ya da ben boşluğum.
Hiçlikte değilim.
Bir hiçim.
Kendimi ifade edebilmem için önce sözcüklerimin olması lazım.
Yine ruhumun bu zamanlarındayım.
Sıralanmak istiyor sözcüklerim.
Boşlukta yuvarlanacaklar oysaki.
Ne demiş Sartre; “Bana ait sözcükler olsun isterdim. Ama kullandığım bu sözcükler kim bilir kaç bilinçte sürüklendi.”
Var mıyım ki ben?
Sanki herkes çokmuş gibi.
Sen var mısın mesela?
Ayakların nasıl basıyor yere?
Ruhumun bedenime bir bakıp çıktığı zamanlarımdayım
Bu sayılır mı varlığımın kanıtı?
Şarjımı ve aklımı kaybediyorum.
Birer birer kopuyorum sistemimden.
Yazamıyorum artık.
Ki yazmak varlığımın tek elle tutulur kanıtı.
Halbuki kağıt ve kalemim de çantamda.
Şu an kaç kişi intihar ediyor peki? Ya da kaç anne yeni bir varlık için biberon alışverişinde?
Birine yaşamını sonlandıran bu melankoli
Benim sözcüklerimi getiriyor bana. İlhamdı adı galiba.
Siyah giymediğim zaman ruhuma ihanet ettiğimi hisseden ben düşünmedi mi hiç?
Rengin kaldığını dünyada?
Çalmadınız mı onu da?

Zeynep Kabadayı

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...