Temiz Hayat – Bölüm 1

Gece Gündüz
A A

Eklem kemiklerinden parmak uçlarına kadar, derisini yırtarcasına ovdu ellerini. Avucundaki kalıp sabununun üzerine bir de sıvı sabunu boca etti. Tekrar ve tekrar yıkadı ellerini. Bugün hastanede yaklaşık 23 dakika sıra beklemiş, doktorun odasına girerken tokmağı tam 2 kere çevirmişti. Hayır, hayır. Tam 3 kere çevirmişti. Kendisi içerdeyken bir başka hasta, sürekli bir şey sormak için kapıyı çalıyordu ve sonunda bu hastayı doktor içeri almıştı. Ve tabii ki arkasından kapıyı kapatmayı unutmuştu. O da sinirlenip kapıyı kapatmıştı. Doktorun yanından çıktıktan sonra merdivenlerden inerken demirlere dokunmadan inebilmişti, en azından bunu başarabilmişti. Minibüste de o ağır kokulu demirleri tutmuş, inene kadar dikkatinin dağılması için müzik dinlemişti. Asla atamayacağı binlerce mikrop ellerinde geziyordu; belki hastanedeki hastaların ağzından çıkan mikroplar nefesine bile karışmıştı…

6 dakikadır yıkadığı ellerini hâlâ yıkamaya devam ediyordu. Küçük küçük soyulmaya başlayan parmaklarını, tırnaklarının yanında çıkan yaraları umursamıyor, devam ediyordu. Bunu dışarı çıktığı her gün yapıyordu; hem de her günün içinde defalarca. Bazen sırf bu hâle gelmemek için dışarı çıkmıyor, bütün gününü evde bir koltukta, pötikare battaniyesine gömülerek geçiriyordu.

Yeni karşı komşusu kapıyı çalmasa çamaşır suyunu içip baştan aşağı kendini temizlemenin mümkün olduğuna ikna olmak üzereydi. Su sesi hızlanmıştı; lisede izlediği bir müzikalin melodisine benzemişti. Biraz da bu yüzden hoşuna gidiyordu. Lakin çalan kapıya bir tepki vermek gerekirdi. Sanırım öyle yapması daha normal olurdu. Musluğu kapatıp kapıya giderken aklında hâlâ mikroplu mudur diye düşündüğü elleri vardı.

Delikten baktığında kapının önünde biri duruyordu. Tanımıyordu. Karşı komşusu olduğunu söylüyordu. Yeni taşınmışlar; öyle söylüyordu. Kadın, kapıyı açtı. Bu tuhaf görünümlü yeni komşunun elinde, yersiz yere sahiplendiği bir torba duruyordu. Kadına bu torbayı uzattı, “Rahatlatıyor mu?” diye sordu. Kadın, pek anlam veremeyerek “Anlayamadım.” dedi. “Seni deli eden her şeyi atmak, bütün bunları kovmak seni rahatlatıyor mu?” Kadın, biraz öfke biraz da göreceği şeyin daha şimdiden üzüntüsüyle torbayı açtı. İçinde çöp kokan bir şey olduğunu anlar anlamaz suratı ekşidi. Adamın eline geri sokuşturdu torbayı. Adam, ona biraz acıyarak gülümsedi. Torbanın içindekileri kendi çıkarıp kadına gösterdi. İçinde 2 hafta önce çöpe attığı fotoğraflardan tutun da en son ne zaman giydiğini bile hatırlamadığı tişörtlere kadar her şey vardı.

Şaşkınlığını üzerinden atamıyordu. Parmaklarını yavaşça adamın elindeki torbaya götürdü. İçini çekinerek açtı. Ölen çocukluk arkadaşının fotoğrafları, birlikte beğenip yaptırdıkları özel tasarım tişörtleri vardı torbanın içinde. Tozlanmışlardı. Ölüler zaten tozlanırdı. Onun öldüğünü kabul etmesi gerekiyordu; çözümü, ona dair her şeyi çöpe atmakta bulmuştu. Klişeydi ama ailesi bunu yapması için onu zor bela ikna etmişti. Parmaklarını fotoğraflarda dolaştırdı. Yara tutan parmak uçları acıdı. Adam yavaşça oradan uzaklaştı. Kadın, “Bu adam bunları çöpe attığımı nerden biliyor, beni mi takip ediyor?” gibi soruları sormayı bile akıl edemeden yavaşça elindekilerle içeri girip kapıyı kapattı. Torbadaki bütün fotoğrafları halının üzerine boşalttı. Yere çömelip hepsini teker teker inceledi. Sanki ilk defa gördüğü fotoğraflara bakan insanların merakıyla tutuyordu elindekileri. Yeniden hatırlayıp ezberlemeye çalışıyordu bütün o tozlanmış mutlulukları. Hatırladığını, hatta bazı hatırlamak istemese de hatırlamaya başladığı anılarını birine anlatmak istiyordu. Ona bu anıları yeniden getiren adamla konuşmak, ona bunları anlatmak istiyordu. Uzun zamandır yalnızdı ve onu tanımadığı için yargılamayacak bir insanla konuşmak istiyordu. Adamın taşındığı dairenin kapısına gidip hiç tereddüt etmeden kapıyı çaldı. Adam, biraz afalladı onu görünce. Ama suratında biraz gülümseme oluştu.

“Bir çay içmek istersen…”

Bu yazının diğer bölümlerini okudunuz mu?

Yağmur Eylül

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...