Ta Van’a Gitsem

Gece Gündüz
A A

Ta Van’a Gitsem

Bir insan en çok ne zaman büyür bilir misiniz?

Acılar çektiği zaman.
Ve her senenin o güne müteakip ne kadar acısı varsa, bir olur.
Ki bir birlik yerle bir makamından bir kesit.
Bir pazar gününe nazır, kulağımda çok çığırtkanlı, çok bağırmaklı bir ses tonu ile
Her pazarın zehir olmasına sebep olan o zamanı bilmem nasıl anlatabilsem.
Ben dershane köşesinde, bir arkadaşım iddia bayisinde, bir başkası yurdun bir odalı gözünde yakalanmıştı.
Çok şey aldı.
Çok can, çok kan, çok hayal.
Ve karşılığında acıdan başka hiçbir şey vermedi.
Alacaklıydık, nefrete çalmayan bir hesaplaşmada.
Hani vücut bulsa karşımızda, göğün yüzünü yere monte eden o zelzele,
Herkesin sormak istediği birkaç soru ve dileyeceği birkaç hayal olacaktı.
Bizi kovaladı, sonra kaçıp gitti.
Kursakta biriken anılar, molozlar, duvarlar, ölü bedenler, çocuklar, gazeteciler, bebekler, öğretmenler ve net kafede yakalanan gençler birikti hep.
Çekmeyen bir şebeke, her saniyesinde bütün mobil sektörüne lanet etmeye sebepti.
Talanlar, yerini yalanlara bırakmışken,
Asfaltı ortadan yırtılan yolda,
Hep sıraya girmişti müteahhit arabaları.
Bir otel yıkıldı.
Bir insan kaçakçılığı.
Bir mağduriyet söz konusu.
Ölenler ve gidenler.
Şehri terk edemeyenler ve lüks sanılan konteynırlar ve çadırlar vardı.
Van Gölü, bütün hışmından yoksun, suskunluğun en mavi tonundaydı.
Çok ölmüştük, dirilebilmek umuduyla.
Betonlar hep hayallere inerken, bir şehrin yarım kalan öyküsüne tanık ettim ben ve çok bendenler.
Kaldıramayacağı yükler binmezken, molozlar omuzlarımıza çok ağır gelmişti.
Çok zaman geçti, çok insan gitti velhasıl.
Şimdi çıkıp,
Ta Van’a gitsem.
Ölenleri diriltsem keşke.
Ölmese kimse,
Akşam olmasa,
Babalar erken dönse evine,
Çocuklara ölüm hiç uğramasa..
Cennetleri mekanlarımız olsun..

Usame Yördem

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...