Çiğdem

Gece Gündüz
A A

Çiğdem

İnsan kendi acısının gölgesinde büyüyor.
Kardeşim sevgili Çiğdem’i rahim kanserinden kaybettiğim an düştü göğsümün çukuruna..

Uzun bir hastane koridorunda kaybettim yüzünü, gölgelerle çığlık çığlığa kaldım.
Kimsem yokmuş gibi dünyam altüst oldu, biliyor musunuz hastane koridorlarında güzel insanların birden göç ettiğini?
Biliyor musunuz insanın sevdiği bir insanı, bir çıplak koridorda kaybetmesini?
Biliyor musunuz acının hükmünü, kimsesizliğinin yokluğu gibi acımasız olduğunu?
Uzun kirpikli güzel bir kadının çıplak gözlerindeki umudun bir anda söndüğüne tanıklık ettim.
Gülümsedi önce, uzun kirpiklerinden ırmaklar akıyordu, önce gülümsedi, “Gülistan nasıl?” dedi.
Gülümseyerek “İyi şu an” diyerek cevap verdim.
Oysaki haberi yoktu, Gülistanı kaybetmiştim.
Sonra Reyhan abla içeri girdi elinde bir gri tabakla, Çiğdem için kuru üzüm getirmişti.
Çiğdem’in iri gözlerinden öptü, “Çiçeğim nasıl?” dedi,
Çiğdem kısık bir sesle “İyiyim” diyerek başını salladı.
Hastane koridorunda çok kimseler yoktu, acı bütün koridoru kaplamıştı, hükmü o kadar ağırdı ki Çiğdem’in kemiklerinin içindeki acıyı hissedebiliyordum.
Yavaş yavaş Çiğdem’in, hiç görülmemiş bir dağ çiçeğinin su damlasına dönüştüğünü hissettim boş koridorun çıplak boşluğu içinde.
Korkuyordum, Reyhan da korkuyordu.
Çiğdem ise korkunun rengini sevgiye dönüştürmüştü, ağlamayı unutmuş kirpik uçlarından sevgi damlıyordu.
Birden boş koridordan Reyhan’ın çıplak sesi yükseldi.
Gözlerimi kapattım, bir daha duydum o çıplak sesi, yarım saat içinde o boş koridor sessiz bir ölüm çığlığına dönüştü…
İçeri birileri koştu, ayaklarım titriyordu, Gülistan’ı da kaybetmiştim, onun acısı gibiydi, boşluklar içimi parçalıyordu, sesleri duymuyordum.
Canlı canlı toprağa gömülüyordum, boş koridorun çıplak acımasızlığı beni yerden yere vuruyordu.
Reyhan arkadan sarıldı bana, bense buz kütlesine dönüşmüştüm, yavaş yavaş bir neşterle kalbimi içimden çıkartıyorlardı, sadece Reyhan sarıldı, ortalık buz gibi kesilmişti.
Çiğdem, bir dağ çiçeği olmuştu…
Şimdi mi? Gülistan’ın, Çiğdem’in yokluğu düştü şu küçük göğsüme.
Sevdiklerimi boş koridorda kaybetme bilinci içinde direnmeye çalışıyorum…

 

-M. Düzgüner-

Sizden Gelenler

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...