Absürdistan

Gece Gündüz
A A

Absürdistan

Yine o nadir gecelerden birindeyim. Gecenin klostrofobik bir baskı yaptığı, yalnızlığımın kendi tabutum olduğu gecelerden biri. Göğsüme çivileniyor anılar canlandıkça. Kendi ruhumda kavruluyorum. Karanlığımla, adiliğimle, kendi vicdanımla.. Pişmanlıklarımla şekilleniyorum yeni baştan. Kendimi taştan inşa ediyorum. Hayattan kopuk eski bir şeyin parçasıydım artık. Miadı dolmuş, tozlanıp işe yaramaz bir hal almış, bir köşeye fırlatılmış..

Sessizlik eşlik ediyor çığlıklarıma. Huzur arıyordum. Tek istediğim buydu. Yalan aşklarınız size kalsın. Sahte mutluluklarınız da. Hanginiz verebilir bir diğerine yağmur kokusunun huzurunu, anne kucağının sıcaklığını? Kutsal olanda mı aramak gerek huzuru? Yalnızlık kutsal değil miydi? Tanrıdan değil miydi? Yoksa yalan mıydı sözleriniz? Peki ya sevgi? O kutsal değil miydi her şeyden öte? O da mı yalandı? Gerçek neydi peki, o samimiyetsiz gülüşlerin ardındaki? Durun bir dakika. Yoksa yine mi şikayet etmeye başladım. Boşuna bu çaba. Neden şikayet edelim? Bir dostumun da dediği gibi, “Sana hiç bir şey vaat edilmedi bu hayatta.”

Sizden Gelenler

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...