Tüm Ekleri İle Sevilmek

Gece Gündüz
A A

Tüm Ekleri İle Sevilmek

Seviyorum kelimelerle oynamayı; onların bendeki yerini anlatmayı. Kendimi övmeyi değil de eksik kalan yerlerimi yazmayı pek seviyorum. Bugünkü kelimemiz, insanların bir ömür verdiği, tüm ekleri ile; sevmek. Bir bakıma sevilmek. İkisi kardeş sözcükler ne de olsa.

İnsan olarak yaradılışımızdan gelen bir sevme ihtiyacımız var hep. Bazen bir hayvanı, bazen bir bitkiyi, bazen de bir insanı; işte elbet bir şeyi… En büyük emsallerinden biri benim bu kelimenin. En büyük ve en acınası… Ben hep bir şeyleri sevdim, hep birilerini hatta. Yaradılışımın en büyük zaafı sevmek ve sevilmekti. Ben de hep sevdim işte, zerre kadar karşılık beklemeden. Hoş bekleseydim kaç yazar, hiçbir zaman karşılık alamadım. Yine de vazgeçmedim, bir an olsun tereddüt etmedim sevmekten. Çünkü sevilmemek, seven yanlarımdan hiçbir şey eksiltmedi. Ta ki sevildiğimi sanana dek… Bu tamlamaya girmek isterim fakat çok uzun sürer. Ben de uzatmayı hiç sevmem.

Demem o ki: içimde hep bir şeyler eksik kaldı. Kimsenin tercihi, bir seçimi olamadım. Benim yarıda kalmam kimse için sorun teşkil etmedi. “Nasılsa kalkar.” dediler. Nasılsa kalktım. Ama insan bir yere kadar kalkabiliyormuş. Bu kez kalkamayınca anladım.

En büyük eksikliğim benim; sevilmemek. Sevmek ne demek çok iyi bildim fakat sevilmeyi kimse öğretmedi bana… Varsın olsun. Varsın sevilmeyeyim. Ama sevmeyeyim de bundan sonra. Sevemem ki bunca şeyden sonra…

“Birinin bahçesinde yeşermek umudu ile.”
“Sevin…”

Şevval

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...