Bu Aralar

Gece Gündüz
A A

Bu Aralar

Vakit sabaha karşı, yatağımdayım… Karanlığı izliyorum. Odamın kapısı kapalı. Normalde hiç kapatmam. Zaten ne zaman kapatsam annem bir sorun olduğunu anlar ve asla tıklatmaz. Ağladığımı, bağırdığımı ya da sustuğumu da duysa; asla tıklatmaz. Çünkü bilir, bilir ki; içim kan kussa yine de açmam ağzımı… Neyse, ne diyordum? Karanlığındayım odamın. Ağlamak ile gülmek arasında ince bir çizgide kanıma kadar hissizim. Gözlerim, akan yaşlardan hayli şiş; yüreğim, bir kahkahaya tav…

Sorguluyorum; önce kendimi, sonra bana yapılanları. “Hak etmek” kelimesi tabiri caizse çok baba bir kelimedir. O yüzden yazmak zannımca haddime düşmez. En fazla bir şeyler karalarım, hak ederse üstüne alınır elbet…

Bilmiyorum insanlar neler yaşıyor ya da bilmiyorum; benim yaşadıklarım kime hikâye, kime roman geliyor. Ama bana hep şiir geliyor. Ben her zaman sonu üç nokta ile biten şiirlere benzettim kendimi. Hani hep yarım kalan, hiç sonu gelmeyen. Belki birileri, “Yine geri gelir devam ederim.” diye üçte bıraktı beni. Belki de yorulan oldu, sonlandırmaya cesaret edemediğinden “Öyle kalsın.” dedi, bilemem. Hiç de sevmem üç noktayı ama sevmediğin ot da dibinde bitermiş.

Ben hep noktalardan yana oldum. Belki virgüle de razı olurdum, ta ki hikâyem yarıda noktalanana dek… Hak ettim mi? Kime göre, neye göre? Baya göreceli bir kavram namussuz. Hangimiz hak etti ki zaten… Hatta bu biraz da hayatın insanı terbiye edişi, usul erkan öğretişi. “Yokuş aşağı koşarken bahar dalları arasında iyiydi de şimdi mi kötü oldu?” deyişi. “Evet lan şimdi kötü oldu.” diyesi geliyor insanın da daha kötüsü olur diye korkuyorum.

Amma da baydı yazım değil mi? Kötü, kötü, kötü… Af ola, kalemimde kötüden iyi bir lügat yok bu aralar. Af ola, gönlümde kötüden iyi akan kan yok bu aralar… Akıtmam gerek. Çünkü benim tek dilim kalemim bu aralar, 7 senedir. İşte ben de ummak ile dilemek arasındayım bu aralar. Güneşli günler umuyor, çiçek kokulu insanlar diliyorum. Hangisi olursa artık. Güneş olsa, buz tutan yerlerim erir; çiçek olsa, zehir bahçelerim yeşerir. Hiçbiri olmazsa bilirim; elbet bir gün benim de gökyüzüm aydınlanır. Belki bugün değil ama elbet bir gün…

Yazımın sonunu okkalı bir cümle ile bitirip varsa birkaç okuruma “Vay be.” dedirtmek isterdim lakin ben üç noktadan başka bir şey görmedim. Bu seferlik böyle olsun. Yorgunum bu aralar…

Şevval

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...