Ütopya

Gece Gündüz
A A

Ütopya

Zaman geçtikçe insan anlıyor. Düşe kalka öğrenmeye çalıştığı hayatta her zaman geriye kalkamayacağını. Diz kapaklarından akan kanları durduran o kabukları acımasızca söküp atmayı. Severek gitmeyi, sevdiklerinde kaybolmayı ve yalancılarla yaşamayı…

Umarsızca etrafımızı sarmış tüm yalancılar.Zaman her şeyin ilacı diyorlar, en büyük yalan bununla başlıyor. Sevmek hiçbir şeyi çözmüyor mesela. Sevenler de gidiyor. Gözlerinin içine bakıp yalanlar da söyleniyor. Özleyenler arayamıyor. Seslerini duyuramıyor. Ama en önemlisi büyüyünce de geçmiyor, unutulmuyor.

21. yüzyılda; insanların hırslarına dokunduğunuz kadar kötü, onlara göz yumduğunuz kadar iyisiniz. Belki fazla düşünüyorum ama gerçekler bazen gereğinden fazla acıtır.

Kimse kendinden başkalarını düşünemez olmuş. “Değer veriyorum”lar sadece laf kalabalığı olarak kalmış. Samimiyetsiz arkadaşlıkların olmazsa olmazı, sadece bir şişeyi paylaşmak olmuş. Önemli olanın, aynı sigarayı dönmektense aynı yollarda omuz omuza yürümek olduğundan habersiz herkes.

Kulaklarını tıkayıp kendi iç sesleriyle huzuru arıyorlar. Sonra bitmez tükenmez mutsuzluk silsilesinde kayboluyorlar. Herkes kendi ütopyasında…Gün geçtikçe insanlık tükeniyor. Birbirlerine tahammülleri bile yok. Bir günde kaç tane maskenin altına gireceklerini seçemiyorlar artık.

Zaman geçtikçe, insan bir de neyi anlıyor; düştüğü yerden dirseklerine tutunarak kalkabileceğini, yaralarını kendi sarabileceğini… Ne olursa olsun, arkasına bakmadan dimdik yürümeyi öğreniyor. Zaman geçiyor, çok da can yakıyor. Ama insan öğreniyor. Herkes gibi gitmeyi, yeni ütopyalarda kaybolmayı…

Selen Demir

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...