Söylenceler – 6

Gece Gündüz
A A

Bir savaşın içerisindeyiz. Ortalık sessiz, hava sisli. Gece vakti bir kayanın dibine saklanmış uyumaya çalışıyorum. Üzerimde KYK battaniyesi örtülü olduğuna yemin edebilirim. Kayanın o soğukluğu sol kolumu uyuşturmuş gibi sanki. Sonbahar, yerde sararmış yapraklar var. Birden olduğum yerin leyleklerle dolu olduğunu fark ediyorum. Bunlar da nesi! Yanımda birkaç tane ekmek var. Uyumaya çalışırken bir yandan da leyleklere koca parçalar halinde ekmek atıyorum.

Tam bu sırada sanki evimdeyim. “Evim” diyorum ama ev benim evim değil. Benimsediğim bir yer ama kesinlikle benim değil. Birinin gelmesinden korkuyorum. Sanki evde korumam gereken biri var, ama ben onu görmüyorum. Kendimden çok onu düşünüyorum. Ben önemli değilim, önemli olan o. Onun kim olduğunu bilmiyorum. Kapıya geliyorum. Kapıyı kilitlemem lazım her an gelebilirler. Anahtarı çeviriyorum kapı bir an açılıyor ve aralanıyor. Hemen kapatıyorum. İleri derecede telaşlı ve korkuluyum, sakin kalmaya çalışıyorum. Kendim için değil onun için. Anahtarı bu kez tersi yöne çeviriyorum, kapı kilitlendiği anda kapıya birileri vurmaya başlıyor. Çok kalabalıklar seslerinden anlıyorum.

Artık kayanın dibindeyim. Yine korku ve telaş içindeyim. Ne olduğunu tam olarak kavrayamadan karşımda Emret Komutanım’daki Sinyor Seyfi’nin ve eşinin oturduğunu fark ediyorum. Ne alakası varsa. Anılarını anlatıyor. Leylekler de onu dinliyor. Ben orada leyleklere bütün bütün ekmek atıyorum, bir yandan savaş var.

Sonra uyanıyorum. Saate bakıyorum. 4.46. Kafamın içi çıfıt çarşısından hallice. Tekrar uyumaya korkuyorum.

Tam bu anda şimdiye kadar hayatımda hiç yalnız hissetmediğimi anlıyorum. Çünkü daha önce hiç tekliğimi silip atmamışım, atmak istememişim. Zaten hep tekmişim, yadırgamamışım. Yalnız hissediyorum. Meğer insan rüyasından uyandığında sarılıp rüyasını anlatıp belki de ağlayıp(Sinyor Seyfi’ye rağmen), kokusuyla uyuyacağı birini arıyormuş. Çünkü artık annesinin yanına sığınacak çağı geçmiş. Çünkü artık tek başınalıktan sıyrıldığı anları biliyormuş.

İnsan çoğu zaman her şeyin yoluna girmesini aslında bunun o saçma sapan rüyalarından biri olmasını ümit ediyor. Olanlar hiç olmamış olsun.

O an her şey yoluna girmiyor. Belki sonra…

Belki de her şey zaten yolunda.

Rüveyda Yılmaz

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...