Geride Bıraktığım 15 Yıl

Gece Gündüz
A A

Geride Bıraktığım 15 Yıl

Akıl almaz uzunlukta ilerleyen sokak aralarından geçerek yürüdüğüm saatleri, bir yaşlılık edasıyla anıyorum şimdi… Tuhaf tuhaf gıcırdayan sandalyemde oturarak hep istediğim ve artık sahip olduğum, boydan pencere camıyla dışarıyı; alabildiğine uzunlukta ve seyrek de olsa ağaçlarla dolu bir alanı seyrediyorum.

Omzumda, bir ömrümü adamak istediğim kadının başı var. Yaşım 32 ve bugüne kadar onunla tam 15 yıl geçirmişiz. Çok güzel günlerimiz oldu ve hayatımızın yarısındayız… Olgun ve bir o kadar da neşeli bir hayatımız oldu. Saatlerce oturup yüzüne bakarak ona, “Seni seviyorum!” dediğim günler oldu. Çünkü onu gerçekten çok seviyorum.

Ona, “Seni seviyorum!” dediğimde, aklıma hep ilk görüşme günümüz geliyor.

İkimiz de çok heyecanlıydık. Yanında arkadaşı da gelmişti. Fakat bizi baş başa bıraktı. Ona, önce uzun uzun baktım ve hafif bir tebessümle gülüştük. Çok heyecanlıydım ama belli etmemek için elimden geleni yapıyordum:

– Nasılsın?

– İyiyim, teşekkür ederim, sen?

– Ben de iyiyim…

– Ee, ben bilmiyorum, erken mi geç mi? Bir şeyler söylemem gerektiğini düşünüyorum. Senin ne düşündüğünü bilmiyorum. Ama galiba senden hoşlanıyorum…

– Şey, ben de öyle gibi…

– Yani hoşlanıyor musun?

– Sanırım, evet.

Bunu dediği anda, içimde çok büyük bir mutluluk hissi oluştu. Nasıl olmuştu… Heyecanımdan yerimde duramıyordum adeta. Tabii dışarıdan görünen, sadece yüzümde hafif bir gülümsemeden ibaretti. Konuşuyorduk ama o dakikalara dair hiçbir şey hatırlamıyorum. Nasıl bir heyecan ve sevinç içerisindeysem…

Bir siyah deri bilekliğim vardı. Her zaman kolumdaydı. Onda bir hatıram olmalı diye düşündüm. Ve deri bilekliğimi çıkarıp “Kolunu uzatır mısın?” diye sordum. Kolunu uzattı. Bilekliğimi, incecik ve narin bileğine taktım ve bağladım. Bilekliğimi kabul etmesi, en az hoşlandığını ifade etmesi kadar mutlu etmişti beni.

O gün sarhoş gibiydim. Ve o güne kadar, bu gibi durumlarda, açık sözlü bir şekilde kendimi ifade edebildiğimi hatırlamıyorum. O gece çok geç uyuduğumu hatırlıyorum. Yani daha doğrusu, heyecan ve şaşkınlıktan uyuyamadığımı…

Bir ömrü adayabilir miydim? O gün, bunu bilmiyordum. Fakat 15 yıl adadım. 15 yıl boyunca, her an yanımdaydı. Ve sıkıldığımız tek bir gün olmadı. Bu kadar uyumlu olabileceğimiz aklımın ucundan geçmiyordu. Çünkü ilk yıllar tartışmalarımız oluyordu. Genellikle bu birkaç konudan ibaretti. Lakin ne kadar tartışsak da bugünkü gibi iyi anlaşabileceğimizin farkındaydım. Bazen ben sabrediyordum. Ve eminim bazen de o…

Ve bence sabır, bazen insana hayat olarak geri döner…

Oğuz Çağan

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...