Cenazesi Öğle Namazına Müteakip…

Gece Gündüz
A A

Cenazesi Öğle Namazına Müteakip…

Ölüm sizce de kelepir fiyata gitmiyor mu günümüzde? Sosyal medyada bir “Like” kadar önemi yok gibi. Unutmak çok kolay. Zaten ölüm, cenaze evinden hatırlanıyor bir tek. Onun dışında sanki hiç kimse ölmeyecekmiş gibi davranıyoruz. Oysa hepimizin hayatı bir ipe bağlı. Kimisinin pamuk ipliği, kimisinin halat. Ama ölmeyecek insan yok. Dünya düzeninde gerekenin altında değer görüyor yani ölüm. Yoksa herkes hayatı boyunca bir kere ölüyor. Günlerce kutlanan doğum günleri, tanışma, evlenme, ilk öpüşme, ilk bilmem ne, yıl dönümleri… Bana sorarsanız, ölüm; henüz cenaze evindeyken muhabbetin “Sen kimin oğluydun, turizmin hali ne olacak, futbol, ülke vesaire…” gibi konulara dönüşebileceği bir olgu değil. Yani cenaze evi öyle bir yer olmamalı. Biz daha cenaze evindeyken unutuyoruz ölümü. O adam, o varlık yarın yok. Ama öyle bir sistemin robotlarıyız ki bunu sindirebiliyoruz. İnsanı rahatlatmak için kullanılan “80 yaşındaydı, zaten hastaydı” cümleleri hiç samimi değil bir kere. Hatta ölüm için “mukadderat” yahut “takdir-i ilahi” tarzı laflar etmenin cezası idam olmalı, ne kadar ironik ve anlayışlı bir insanım değil mi? Değil işte.

Ayrılıklar için bile yıllarca ağlayabilen insanoğlu, sana soruyorum, bu ölümü hafife almak neden?

Cenaze evinde dahi yardım adı altında biz bildiğimizi kanıtlama peşindeyiz. Biri bulunması gereken başka bir yer olduğu için yok orada, bir diğeri onun neden gelmediği üzerine gıybete düşmüş. Fakat asli amacının evine döneceği aracı bulmak olduğunu anlıyorsun ilerleyen saatlerde. Öteki aklına düşenleri unutmamak adına telefonuna not alma peşinde, gözlerini dalgın dalgın dikmiş rahmetlinin kapı önünde duran pabuçlarına. Bu düşünceyle bir insanı tanımak istiyorsan cenaze evine götürmelisin bana sorarsan. Bırak değerini yitirmiş ölüm anlatsın değerini yitirmemiş insanoğlunu sana.

Mustafa Öven

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...