İntibak

Gece Gündüz
A A

Toprak toz kondurmaz hayata
Yaşamaya alışmak yorar insanı
Kendi idamını hayal eden deliler
Suikast düşüyle başlarlar her sabaha
Ve en çok soytarılar sevmez kralı
Devlet denilen öfkeli yaratıkta

Dedim
Göklere çıkarmadılar beni
Sevdiğimin pabucunu çaldılar
Bir sabah üzeri
Aklım almadı o gözyaşlarını
Bir kez daha denedim
Aşk mantığıma sığmadı
Yüreğimin coşkunluğuna karıştı
Nazım’ın en güzel dizeleri

Yaşamaya alışmak yorar insanı
Yalnızlar denize anlatırlar dertlerini
Göründüğü gibi değildir bize gösterilen
Bir başıma düşündüm bütün bunları
“İnanmak kolay.” dedi adamın biri
İnanmadım buna
Ve bir Nazım Hikmet
Apayrı bir dünyanın
Apayrı bir denizinde
Tüm şairliğiyle çıktı karşıma

Tutunduğum dalı hediye ettim
Mavi gözlü bir kız çocuğuna
Sevdiğimin pabucu aklımda
Ve Nazım
Kaskatı bir çehreyle
Denize bakmakta
Merakımı törpülüyor hayranlığım
Şiir dendi mi kötü oluyorum
Nazım Hikmet de burada
Konuşmamakta ısrar ediyor
Ve ben dikkatle dinliyorum

Sevdiğimin pabucunu düşünüyorum
Ne de çok yakışırdı ona
Çok severdim o pabucu
Çok severdi o da
Ağlamak istiyorum denizin üstüne
Sanki bir uçurumdan düşüyorum
Nazım’ın gözleri kim bilir neden yaşlı
Kim bilir neden
Hüzünle denize bakmakta

Yaşamaya alışamadım Nazım Hikmet
Alışamadım ama
Çok yoruldum
Sevdiğimin pabucunu da bulamadım üstelik
Çok severdi
Çok da yakışırdı ona
Ölmek gibi bir şey bu
Susmak gibi bir şey

Denizi seyrediyoruz Nazım’la
Bir Piraye geçiyor önümüzden
Sevgilim
Bir de sen
Susuyoruz
Uğraşıyoruz ama
Alışamıyoruz
Yaşamaya.

Mustafa Aplay

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...