Düş Kaçakçılığı

Gece Gündüz
A A

Düş Kaçakçılığı

Bir gün… Buhranlı bir gecemde… Üstünü karaladığım, sobaya attığım, yaktığım, yırttığım ne kadar öyküm varsa hepsini yeniden yazdım. Dedim ya kendimi iyi hissetmiyordum. Sarhoş gibiydim ve içimden bir ses, bunu yapmam gerektiğini söylüyordu.

Ellerim titriyordu bu aptalca işi yaparken. Yalnızlığımı severdim aslında ama böyle zamanlarda hiç işe yaramıyor, sıkıntımı azaltmadığı gibi daha da alevlendiriyordu. Eğer bir dostum olsaydı muhtemelen evin içinde saçma sapan cümleleri haykırmaz, duvarlara küfretmezdim. Hatta o aptalca davranıştan bile vazgeçirebilirdi belki beni sevgili dostum. Kabul etmek, yaşamaya başlamak için önemli bir adımdır. Kabul ediyorum. Yaktığım, yırttığım, karaladığım cümleleri yeniden yazma fikri ahmakçaydı. Ama yine de… Bunalımlı ve yalnız insanların, bu tip manasız hareketleri hoş görülmeli. Bitmek üzere olduğunu seziyorum bu sürecin. Çok zor anlar yaşadım. Belki 15 dakika sürdü ama bana, bir asır gibi geldi. Yok, biraz abarttım. Bir asır gibi de gelmedi ama en az bir 45 dakika kadar hissettim ben o 15 dakikayı. Neyse ki bitti. Artık normale dönüyor hayatım. Yazdıklarımı yakmaya, yırtmaya, sobaya atmaya da birazdan başlarım. Azalıyor, azalıyor… Bitmek üzere artık bu kısa depresyon. İsyan bastırılmak üzere. Rahatlama duygusu, şehri ele geçirmiş askerler gibi sarıyor bedenimi. Ve evet… Bitti. Ne demişti adamın biri:

“Herkes bir gün 15 dakikalığına ünlü olacak.”

Bir kere oldum ben. Devamının gelmeyeceğini ve kalemimin bir kez daha ayaklanmayacağını umarak… Hepinizi, bir daha görüşmemek üzere def ediyorum krallığımdan.

Mustafa Aplay

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...