Ahşap Araba

Gece Gündüz
A A

Ahşap Araba

Günlerin son saatlerini susturduğumda, geceye seni anlatmak için aynadan yansıyan fotoğrafını öpüyorum. Bunları yazarken ruhum çekiliyor ve ben, kalbimdeki mezarlığın içinde gezintiye çıkıyorum ama ne çare; sana koştuğum sokaklar, hep çıkmaz. Sonra gece, aheste aheste karanlık olurken balkona çıkıyorum; her zamanki gibi fonda çalan şarkılar eşlik ediyor bana, son zamanlarda varlığımın bir misine ipliğine bağlı olduğu vakitlerde. Yokluğunun varlığında bitiyorum; hemşire “Kolunu uzat!” dediği zaman, yaka kartındaki ismi fark ediyorum da yine içimdeki okyanuslara, bir damla daha yaş bırakıyorum.

Biliyorum ki sen de beni özlüyorsun; en azından böyle sanıyorum. Kandırıyorum galiba kendimi; sen, beni düşünmezsin ki… “Acaba yaşıyor mu?” deme isteği gelmez, üstünde uyuyakaldığım o narin kalbine. Sen, bana sırtını ezberletirsin de ben, senden vazgeçmem.

Vakit dolduğunda sabah olacak yine ve ben, bana verdiğin ahşap arabanın peşine takılıp sana geleceğim masum rüyalarımda.

Metin Karaca

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...