Monolog

Gece Gündüz
A A

Monolog

Ne zaman yüreğimin kenarında yazma acısı hissetsem; aklıma dedem gelir. Ben de bilmiyorum ‘Bu! Ne! Biçim! Bir! Başlangıç! Böyle!?’ Aklıma sorsam cevabı; çocukluğum ip gibi diziliyor belleğime. Bir uçtan bir uca…

Sonra diyorum peki, dedemi yazayım. Saçlarından bahsetmemek olmaz tabii. Yaşına göre nasıl gür anlatmak lazım. Gözlüklerini takınca küçülen gülümsemesinden, kravat takmayınca onun deyimiyle ‘Aksırdığına’ olan sarsılmaz inancından, yemek yapmayı bilmesi gibi dev(!) bir sırra sahip olmamızdan… Hepsinden bahsetmem lazım. Nasıl yazar ki birini insan? Ah o lirizm yok mu, yaşamın yasak elması. Oysa ben dedemi anlatmak istiyorum. Yazmak, kurgulamak, sözcüklerden bir heykel yapıp ‘İşte benim dedem böyle!’ demek, ‘Edebiyat bile beslenir dedemin hikayesinden!’

Böylece bir kez daha başaramadım.

Nasıl yazar ki birini insan?

Kardelen Dalokay

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...