Yolumda Gitmiyorum

Gece Gündüz
A A

Yolumda Gitmiyorum

Ben, herhangi bir yolda, yolumda gitmiyorum. Hatta öyle ki herhangi bir yere gittiğimden bile emin değilim. Boş bir düzlükte yürüyorum; nereye gittiğimi, neden gittiğimi bilmeksizin yürüyorum. Bazen koşuyorum, bir yere yetişecekmişim gibi. Taş zerrelerinin arasında ayaklarımı dolandırıyorum. Kollarımı nereye koyacağımı bilemiyorum; bir ara onları çıkarıp olmayan bir yolun, olmayan kenarına bırakmayı düşünüyorum. En sonunda ellerimi cebime sokup yürümekte karar kılıyorum.

Bu boş düzlükte bir iki hücre topluluğu çıkıyor karşıma. Beyinlerinin olduğunu, düşünebildiklerini söylüyorlar bana; bir de şey söylüyorlardı: “Bizi hayvanlardan ayıran nokta bu…” Cümlenin, yalnızca bu kısmı kalıyor aklımda. Sonra ilerlemeye devam ediyorum, sebepsizce. Biraz yürüdükten sonra arkama dönüp bakma isteği doluyor içime. Omzumun üzerinden, az önce konuştuğum hücre topluluklarına bakıyorum. Birbirlerine taş attıklarını ve biri yere düşünce ona güldüklerini görüyorum. Demek ki bu beyni olan ve “Bizi hayvanlardan ayıran nokta bu.” diyen hücre topluluklarını hayvanlardan ayıran nokta, biri yere düşünce ona el uzatmak yerine gülmekmiş. Peki, o zaman bunu bana neden güzelmiş gibi anlatıyorlardı? Neresiydi burası? Hmm… Dün… Ay… Yok. Dünya! Evet! Kimsenin -hatta benim de- nereye gittiğini bilmediği boş, bomboş bir düzlük…

Hanım Zeliha Göksu

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...