Bir Kere Uzaklaştığım Dünyaya Bir Daha Zincirleyemezler Beni

Gece Gündüz
A A

Bir Kere Uzaklaştığım Dünyaya Bir Daha Zincirleyemezler Beni

Biliyorum ki ben buraya ait değilim; benim yerim, bu bir kalabalık olup bir tenhalaşan, manası yitik kaldırımlar değil. Çünkü biliyorum ki etrafıma baktığımda asıl dünyayı değil, kendi zihnimin içinde yarattığım kaos misali evreni görüyorum. Dibimdeki insanlara, milyonlarca ışık yılı uzaklıktan sesleniyorum sanki. Bu yüzden, onlara anlattıklarımın çoğu bu yolda paralanıyor, silinip gidiyor. Hatta sesim, bazen onlara ulaşmıyor. Çok uzağım onlara, çok… Öyle ki çok yakınımda olmalarına rağmen aramızdaki bu görünmez kalın cam yüzünden onlara, elimi uzatsam da dokunamıyorum. Aynı şekilde onlar da bana dokunamıyor. Kimse çıkaramıyor bu kuyudan beni. Çıkarmaya yeltenenler, bir bir düşüyor kuyunun başka yerlerine ama benim kadar derin olmayan diplerine.

Defalarca karşılarına alıp konuşuyorlar benimle ama nafile… Bir kere uzaklaştığım dünyaya, bir daha zincirleyemezler beni. Benim bu inatçı yaşayışım nedendir bilmem. Ölmek istesem şimdi, şuracıkta ölüveririm; iki güne kalmaz gömülürüm de hatta mezarıma çiçek bile ekerler, gözyaşlarımla beslensin diye… Ama beceremem işte; ne kadar çok yok olmak istersem isteyeyim, bunu başaramam. Yaşamayı bile beceremezken ölmeyi nasıl becereyim? Beceremem tabii. Daha yaşayamadım ki öleyim. Yaşamadan ölmeyi istemek de biraz Tanrıya hakaret… Affet beni Tanrım; bu müptezelliğim sana değil, senin yarattıklarına olan isyanımdandır.

Hanım Zeliha Göksu

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...