Adı: Küçük Kız – Annesinin Adı: Hayat

Gece Gündüz
A A

“İçim parçalanıyor amirim…”
Diyorum, kimse duymuyor
Köşe başlarında
Yalnızlığın kızıl destanını yazıyorum
Birbiri ardınca sıralanmış
Dağları çiziyorum defterime
Lokomotif misali
Birbirlerini iple çekerlerken…
Gözlerim yuvalarından çıkmak için
Pervasızca debeleniyor
Aldırmıyorum
Bir takım insanları görüyorum
Hayal midir gerçek midir bilmem
Lakin ellerinde
Yeşil poşetler taşıyorlar
Bu kahverengi paltolular
İsimlerini soruyorum
“Ben bilmem!” diyorlar
Kimdir bu insanlar?
Bana sormayın
Zaten ben de bilmediğimden soruyorum ya
Neyse…
Defterim ucundan yırtılıyor
Bir kız yaklaşıyor o an yanıma
Ne yaptığıma bakmak istiyor
Defteri ona çeviriyorum
Gözlerini büyülterek
Yuvalarından çıkmak isteyen
Gözlerime bakıyor
Sonra tekrar çizdiğim şeye…
Defterde dağların önünde
Boş bir kutu çizdim
O kutunun içine
Görünmeyen yaşlarımı dökeceğim
Bazen de akan kanımı…
Artık zaman,
Benden hangisini çalmışsa
Ben de onu o kutuya dökeceğim.
Kıza “Senin adın ne?” diye soruyorum
“Ben senim,” diyor
“Senin özlediğin o çocukluğunum.”
“Hayır,” diyorum. “Yanılıyorsun.”
“Ben geçmişe olan özlemimi
Çoktan idam ettim…
Ben şimdi yaptığım hataların
Pişmanlığı içindeyim.
Bu ağlayışlarım onadır.”
Küçük kız omuz silkerek gidiyor
Bu kalabalık içinde annesini buluyor
Mucizevî bir içgüdüyle.
Acaba doğru mu söylüyordu küçük kız?
Yok canım! Hayır…
Hayatın her anında bedbahtlıklar vardı
Çocukken de dertlerim vardı
Bana şimdi hafif gelen acılar
Geçmişe ağır gelirdi
Hep öyle olmaz mı zaten?
Olur. Hep böyle olur hayat.
Bir şeyleri özletirken
Bir başka şeylere pişman ettirir insanı…

Hanım Zeliha Göksu

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...