Kelimeler

Gece Gündüz
A A

Kelimeler

Küçükken evimizin duvarlarına yazardım, büyüdükçe kağıt parçalarına yazmaya başladım. Sonra bir defter tuttum kendime. Derken sayısı 10, 20, 30 oldu..

Kafamda amaçsız dolaşan kelimeler yüzünden, geceleri uyuyamıyorum. Sabaha karşı gözlerimi kapatıp uyumaya çalışınca, kelimeler anlam kazanmaya başlıyor. Acele ile kalkıp defterimi arıyorum, sonra kafamda birleşen kelimeleri yazıyorum. Her seferinde yataktan kalkmamak için baş ucuma, defter ve kalem koydum. Onlar olmadan eksik hissediyorum kendimi.

Bazen birleştirip anlam çıkaramadığım kelimelerin acısından ağlıyorum, ne elim yazıyor ne dilim konuşuyor. Suspus hareketsiz kalıp ağlıyorum öylece. Normalde konuşamam ben, ağzımı açınca ya pot kırarım ya da kalp. Her şeyi pat diye söylediğim için pek konuşulmaz benimle. Hani konuşmaya hevesli küçük çocuklar vardır ya, her şeyi bir anda söylemeye çalışıp yarım yamalak derdini anlatır. Aslında çok başka şeyler söylemek istiyordur, ama anlatamaz. Büyüdükçe geçer, o çocuk istediğini kolayca söyler ve anlaşılır. Ama bu çocuk büyüse de, ne derdini anlatabildi ne de onu anlayan biri çıktı. Anlatamadıkça içine attı, içine attıkları içini öyle bir yaktı ki, gözyaşları dindirmedi söndürmedi.

Süslü kelimeler kullanamam ben. Kullanan birini görünce, onu yüceltme isteği duyarım. Eksikliğimi bastırmak adına yaptığım bu yüceltme, zaman geçtikçe alışkanlık halini alır. Başkalarını yücelttikçe, eksikliği derinlere gömer benliğimi. Öyle derine gömer ki, tek kelime edemem. Sadece beynimdeki kelimeleri birleştirip var olmaya çalışırım.

Bir çarşamba sabahı, yatağımdan fırlayarak bulduğum ilk defterde kaleme alıyorum bunları. Bir nebze iyi hissediyorum şimdi, gözyaşlarımla beraber anlam kazanan kelimeleri akıttığım için..

Güneş Aydın

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...