Sonsuz 5

Gece Gündüz
A A

Boynu tutulmuş bir düzeneğin içinde, başını hiçbir yere çeviremiyordu. Son kez kapıyı vurup çıkmadan önce kadının söylediği o son söz, kendi hacminden bin kat daha ağırlaşıp üzerine devrilmişti adamın. 5 harf, 5 idam mangasına dönüşmüş, tarıyordu onu içinin tam ortasından başlayarak.

Zaten her şey o “iç” denen yerde başlayıp filizlenmiyor muydu? Hangi organın yakınında olduğunu bilmediği “içinin” sancısını dindirmek istedi. Litrelerce tentürdiyot içmek geldi. Acısı dinsin, uyuşsun o “iç.” Olmuyordu! Düşünce hızıyla yarışan bir acının helezonları içinde sürükleniyordu.

Huzurunun camını, penceresini indirip cam kırıklarını da toplamadan gitmişti üstelik! Başını kaldırdı hafifçe, sesli düşündü ve “5 harf.” dedi; dudak kıvrımındaki acı gülümseyişine ve acizliğine mani olamadı. “5 koca yıl…” dedi; “5 harfe sığar mı?” Sığmıştı işte; bastıra bastıra söylemiş ve sığdırmıştı kadın, 5 koca yılı 5 koca harfe. Onca zamanın anılarını, acılarını, yaşanmışlıklarını, yaşanamamışlıklarını bir küçük 5’in içine…

Yüzünü ellerinin arasına aldı, yüzüne vurdu, vurdu… Dişlerini sıkıyordu! Şakaklarındaki damarlar belirginleşti. “Erkekler ağlamaz oğlum.” diyen babasının yüzü yanıp söndü beyninde. “Şimdi değil baba, şimdi değil…” cümlesini bitirir bitirmez, damladı gözlerinden 5 koca yıl. Önce kesik kesik sonra hıçkırıklara boğularak ağladı. Ağlamaktan içi çıkana kadar… Kaldırdı attı içini de içinde kadının resimlerinin bulunduğu çerçeveleri de. Sövüp saydı 5 harfli en ağır küfürlerini; fakat yine de kadının, kapıyı çarpıp çıkmadan önce ettiği küfür kadar ağır olamadı hiçbirisi…

“BİTTİ!”

Fatma Hilal Kantarcıgil

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...