Geceden Bir Parça

Gece Gündüz
A A

Geceden Bir Parça

Hayat o katı kurallarını yıkıp geçiyor. Gün geliyor eline kalem dokunmadan bitiyor. Konuşmadan, anlatmadan yaşıyorsun bazı haftalar. Sinirlerin çelik gibi kuvvetliymiş onu fark ediyorsun. “Güçlüymüşüm” diyorsun birine deli gibi sarılmak isterken. Ve yalnız olduğunun delicesine farkına varıyorsun ama bozuntuya da veremiyorsun, sonuçta hayat bu, yaşanılacak çarpa çarpa, gerekirse sürüne sürüne, var mı çaren? Sevdiğin adama/kadına veda ederken, ailene veda ederken, bir yandan da yaşamın itici gücüyle yaşamın içinde buluveriyorsun kendini.

Hangi acının tadına varılmış sahiden? Yaşamaya çalışıyorum ama şehir ayağıma prangalar bağlamış gibi. Özgürlüğümü yudum yudum içmiş. Beni seyretmeye zorlamış gibi. Burada sevgi, neşe gibi duygular hissetmiyorum. Burada her şeyin kaynağı nefret ve sinir. Nefretim ve sinirim nerede ve kimde düşükse oraya yöneliyorum, bir nebze katlanacak gücüm olduğunu hissettiğim için. Geceyi bölsem, içinden geçsem, bütün ışıkları kapatsam. Asfalta biraz yağmur dokunsa daha mı mutlu olurum? Az da olsa huzur bulur mu hücrelerim? Yalnızlık boğazımdan geçip nefes aldırır mı dersiniz?

Eylül Duman

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...