ev(0)

Bana Sen Kalıyorsun

Bana Sen Kalıyorsun

Gün geçer, gece çöker üstüme sensiz Tavana dikili kalır gözlerim seni beklerken Bir sükûnet hâkim odalarıma, can yanım kesik İçimde
Siyah Bağcık

Siyah Bağcık

Bir kapı sesi geldi. Sonunda gitti galiba. Sonunda bütün kabuslarım bitti. Böyle kolay gidebileceğine inanmamıştım. Rahat bırakabileceği ihtimali, fazla olağanüstü
Toplumca Beceremediklerimiz

Toplumca Beceremediklerimiz

Sürekli olarak toplu taşıma kullanan bir insanım. Toplu taşıma konusunda eksper olduğumu söyleyebilirim. Örneğin; metrobüse binerken durakta kapının hangi noktaya
Detaylara Kaçınmak

Detaylara Kaçınmak

Başının en arkasında çivilenmiş gibi batan sinirler, yetersiz uykusunun habercisiydi. Onun için daha da acınası olan şey ise kalkmasının, vücudunun
Muhtemel Ziyan

Muhtemel Ziyan

Dolup dolup boşalıyorum, sana aşina olan tüm susuz iliklerimden. Oysa ben, vücudunun yüzde hiçi su olan bir kemik yığınıymışım da
Gözdelere Gidiyoruz

Gözdelere Gidiyoruz

Ruhumu henüz eşyaya satmadığım zamanlardı. Hem sekiz yaşında bir çocuk, mobilyalarla nasıl içli dışlı olsundu… Neyse… O cümleyi duymak, beni
Ev

Ev

Büyük şehirlerin gelişmekte olan yerlerinde kalan ve hâlen köy hayatının hüküm sürdüğü mahalleler vardır. Burada, bacalarında her daim duman tüten
Keşkeler Olmadan Yaşayabilseydim

Keşkeler Olmadan Yaşayabilseydim

Keşke, üstünde adres yazmayan, pulsuz bir mektup olsaydım. Tüm dünyayı dolaşsaydım bu sayede. İçimde süslenmiş krepon kâğıtları Okuyan herkese umut
Merhaba İçimdeki Boşluk

Merhaba İçimdeki Boşluk

Birçok insan yalnızlığı hayatında birinin olmayışı zanneder. Sonra yine o insanlara “düzen” kelimesi nedir diye sorsalar; bir ev, bir araba,
İşgal

İşgal

Arabadan indiklerini gördü. Bu sefer çok daha kalabalıktılar. Koşarak babasının yanına gidip haber vermeliydi. Bir pazar günü, kalabalık bir grup
Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...