Darmadağın

Gece Gündüz
A A

Darmadağın

Öylece uyuyormuş gibi durup soluk alıp vermese de hissiz ve kimsesiz şekilde mezarda uzanmış yatan bu ölü cesedim, hayatın sırrını çözmüş durumda. Aslında düşünen benim ama hayatı çözen o.

İkimizin aynı kişi olduğu “sen mi ben mi”ler de öyle. Ben sadece acizce kendimle baş başayım. Aynı anda hem daha aptal hem daha bilge bu “kara kutu” içinde buz gibi yatıyorum. Ölü gibi değil, ölmüş gibi değil, bir rüyanın içinden uyanacak gibi orada bekliyorum.

Bu sonsuza gönderildiğimden beri;
Yüz binlerce kez unutsam da yüz binlerce yıldır yaşıyorum. Vakti geçen her zamanla birlikte ölüyorum, defalarca ve sayısız kere çürüyorum toprağın altında. Yine aynı ben besleniyorum topraktan. Ve sürekli bir döngü ve geri dönüşüm içinde. Sahip olduğum tüm zerreler kim bilir bana kimlerden miras? Her bedenimde hücrelerimi oluşturan şu atomlar, kim bilir kaç milyar insanın hücrelerinde gezindiler, bana sıra gelene dek.

Şimdi boş bir oda gibi olan mezarda kıpırdamadan yatıyor ölüm, bilmem belki de zaman da kıpırdamıyordur, o evin eski sahibi için. Yoksa bana ait olan her şeyi, bu cansız bedeni, ruhunun yıllarca kullandığı evi diğer evin sakinlerine mi bağışladı mecbur kalıp? Sorduğum soruların cevabını, algımın açmaya üşendiği kapıları anahtarıyla açmayı biliyor; şimdi o büyük, gizemli, sınırları bilinmeyen ülkenin temsilcisi. Ne güzel değil mi?

Belki aradığım huzur vardı, o sınırları bilinmeyen ülkede. Orada aklımın içindeki derinliklerde, kapkara toprakların aklımı gölgelediği karanlığın içinde, derinde en dipteydim. Çok uzun yıllar oradaydım; adresimi, evimi, kendimi unutuncaya dek kaldım orada. Yalancı gülüşleri, sahte insanları, yaşadığım tüm ihanetleri unutuncaya dek.

Kayıp bir zamandaydım; geleceğin solgun sularında, anılarımın çamurlu derinliklerinde, kendimden, hayatımdan, hiç söylemediğim, anlatmakta geç kaldığım şeylerden çok uzaklarda… Artık bir tarafım siyah bir tarafım beyaz. Kimi zaman legal, kimi zaman protest döndükçe yelkovan. Ağır ağır, sağır sağır. Darmadağın. Böyle geçiyor zaman bu sonsuz döngüde yalnızken insan.

İşte Wa, hayatın sırrını buldun;
Evet, gözlerimden oku,
Kitabını yazdım kralını tanımam.

Enginalp Derince

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...