Kahramanın Yokluğu

Gece Gündüz
A A

Kahramanın Yokluğu

Hayatın sırtına yüklediği yükler ağır geldiğinde bir yol arkadaşına ihtiyacın olur. Her şeyin tarumar olduğu, o çıkmaz sokakta kaybolduğun anlarda da bir kurtarıcının varlığına ihtiyacın olduğu gibi. Olur olmasına da ya o çok ihtiyaç duyduğun kahraman, en ihtiyacın olduğu vakitlerde kendi hikâyesinin peşine düşerse?

Kızamazsın da o zaman kimseye. Herkesin bireysel hikâyesi ve bencil yapısı varken, nereden bulunabilir ki koşulsuz sahiplenen biri? İnsanın kendine bile tahammülü yokken hem de… Biliyorum, Ütopya’lar gerçeklere mağlup gelir. Ve biliyorum, masallardaki gibi değil gerçek hikâyeler. Oysa sen kahramanım; kendimi aradığım, aklımın sokaklarında sıkışmışken elimden tutan… Sen, şu hayatta iz bırakamamış bir kadının, hayatında yer eden en büyük iz. Geride kalan izlerine bile kıyamıyorum. Dokunduğun yerlerin altını çiziyorum tenimde, özledikçe geri dönüp tekrar hatırlayabilmek için seni.

Ayrılığın ağırlığını beklemelerimin sırtına yüklüyorum ve dilek fenerlerimi aydınlatıyorum her gece. Kahramanım, senin yokluğunu var edebilmenin yollarını arıyorum her sıkışan nefes aralarımda. Yokluğunun ayazında üşüyorum. Tüm bedenimi bir arada tutan ne varsa paramparça oluyor, bütünlüğümü kaybediyorum olmadığın her gündönümlerinde. Kalbimin yükünü yokuşlarımda azaltamıyorum. Hayatımda tarumar olan ne varsa, bilinçaltlarımda dışa vuruyor. Yine de kızamıyorum sana. Sen kahramanım, kendi hikâyesinin peşinde savrulan; seninle ortak bir hikâye yazamıyorum.

Emine Üstün

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...