Benim Parmaklıklarım

Gece Gündüz
A A

Benim Parmaklıklarım

“Özgürlükten ve sorumluluktan korkuluyor. O nedenle insanlar, kendi yaptıkları parmaklıkların ardında boğulmayı yeğliyorlar.” – Franz Kafka

Büyümenin en belirgin koşulu, üzerine yüklenen sorumluklar; peki sorumluluklarından arta kalanlar? O ilk gençlik heyecanı ile hayattan elini eteğini çekmiş orta yaş bunalımı arasındaki geçiş çizgisinin tam ortasında olmalıyım şu an. Sanki tüm yaşanmışlıklarımın son tüketim tarihi geçmiş de çürüme evresinde gibiyim. Biraz fazla kederlendim, biraz da saçmaladım. Zaten ne zaman bu şehre çok yağmur yağsa, içimden su sızıntıları dökülmeye başlar. Ve ne zaman hayattaki sorumluluklarım ağır gelse, kendimi kapattığım karanlık odalarımda sabahlar olmaz.

Şimdi, yirmili yaşlarımda çocukluğuma duyduğum bu özlemi ne yapmalıyım? Evet, hayatın yorucu temposunda bu düşünceler içerisine girmem çok da anormal bir durum değil. Ama kaybedişlerimin etkisini hangi yaş evreme geri dönerek yok edebilirim ki? Freud’a göre çok geç kalınmış bir evredeyim. Bilinçaltımdan isyan naraları yükselmeye başlamış bile. İçine hapsolduğum o demir parmaklıkların ardından bakınca bile, pek yaşanılası bir yer gibi durmuyor dünya. Kendimden vazgeçme eylemim bile yarıda kalıyor. Hiçbir şeyi tamamına vardıramıyorum tembellikten. Kaçındığım ne varsa üzerimde yük… Kaçtığım sorumluluklarım çarpıyor kapı aralarından yüzüme. Bir sabah aniden bir böceğe dönüşemiyorum.

Emine Üstün

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...