Maziye Ait Bir Tepe

Gece Gündüz
A A

Maziye Ait Bir Tepe

İnsan bazen kendi gördüğünü herkese yormaya çalışıyor. Bu şey gibi; Ildır Tepesi’ne birini götürdüğümde sanki mucizeye bakar gibi bakmasını, gördüğü güzelliğin, huzurun diğer bir adı olduğunu ve şükretmesini bekliyorum. Ama onlar “Aa güzelmiş.” deyip geçiyor. Hatta bazı ukalalar “Bu kadar yürümeye değmez.” diyor. “Ne demek efendim!” diye öfkeleniyorum içimden. Nasıl bu kadar basit görürler? Burası, bu yer, bu deniz, gökyüzü muhteşem, hatta muazzam. İnsanın kuş olup eteklerinde süzülesi geliyor
-idi.

Sonra fark ediyorum ki herhangi bir tepeden farkı yok aslında. Herkes görmek istediğini görüyor, yakıştırdığı güzelliği puanlıyor ona. Sanırım o tepeye haddinden fazla gittiğimi, güzelliğine haddinden fazla tutulduğumu, o kadar da güzel olmadığını, öylece bırakıp gidebileceğimi fark ettim. Yani güzel, muazzam ama ilk gittiğim gibi değil. Ne zaman fark ettim bunu bilmiyorum. Belki yıllar önce, belki bir kaç gün önce. Bunu fark etmek kalbimi acıttı. Benim herkese büyük bir coşkuyla gösterdiğim o büyülü manzara; ottan, çöpten, yıkılmış birkaç kaya parçasından ibaretti. Şimdi gözümde diğer tüm tepeler gibiydi. Hiç farkı kalmamış, sanki baktıkça başka manzaralara özenmişti. Artık oraya gitmek istemediğimi fark ettim. O’na doğru attığım her adım derin bir bayağılığın ortasına çekiyordu beni. Korktum, manzarasına bakmaya katlanamam diye korktum. Bilirsin, ben eskiye takılmaların kadınıyım. O tepenin manzarasını hafızama kilitledim, anahtarını ucu bucağı olmayan eteklerine attım.
Şimdi sen, maziye ait bir tepesin.
Saçaklarında oturulur.
Lakin hayret edilmez, şükredilmezsin.

Elif Maden

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...