Belli ki Duvarlar Sır Saklar Sanıyor

Gece Gündüz
A A

Soğuk duvarların arasına serpiştirmiş yalnızlığını.
Belli ki duvarlar sır saklar sanıyor.
Bir fotoğraf alıyor eline belki, bir şarkı açıyor.
Belki şiir okuyor.
Öyle, alelade bir şiir işte.
Belli bir vakitten sonra Nazım oluyor tüm şiirler.
“Henüz Vakit Varken Gülüm” e geliyor eninde sonunda.
Önce gülüyor sonra duramayıp ağlıyor.
Öyle çok ağlamaz, bilirim.
Belli ki duvarlar sır saklar sanıyor.

Elleri titrer bazen.
Yaşlanınca daha çok titreyecek.
O fotoğrafları alıp, tutup, bakamayacak hale gelecek.
Eline aldıkları düşüp kırılacak birer birer.
Kim bilir? Belki benden önce bir el koşup tutacak onları.
İzin vermeyecek kırılmalarına.
Fakat ben, kırılsınlar istiyorum.
Ve bunu isterken utanıyorum.
Tutan olmazsa onları,
Kırılan her parçada bir anı canlanır hafızasında.
Kırışan yüzü ne olduğunu anlamaz halde bakar.
Ardından oturup ağlar,
Soğuk duvarların arasına serpiştirdiği yalnızlığıyla.
O değişmez, bilirim.
Duvarlar sır saklar sanar yaşlansa da.

Elif Maden

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...