Sensin

Gece Gündüz
A A

Sensin

Kendimi bana bırakmayı öğrenemedim henüz
Henüz yaşım hâlâ dizlerimi kanattığım yerde
Kabuğundan duvarlar ördüğüm sevinçlerim var benim
Tutunmadan yürümeye zorlanmış ruhu soğuk, teni yanık hallerim
Üstüne yetmeyen cümleleri kurup ikna yokuşuna yürüyen
Ayaklarına tozla umut bulaşmış beyaz bir kadın
Ardışık hüzünlere kapısı hep aralık
Gözleri hep buğu, elleri hep baharat kokar yalnızlığımın
Kara kalemle değil de siyahlara bezenmiş gibi
Maviye hep tutsak, yeşile hep hayran.

Bir ses olur bazen, içimin kaftanları suya gömülür
Ayaklanır yerli yersiz hasretin
Limanlarında hadsiz kara kış da benim, demine vuran çayın da
İçim sızlar birden, yokluğunun korkusu sarınca
Gözlerim hep bulutlu, hava hep esintili olur nezdinde
Açlığı da tokluğu da vakitsizce öğretir özlemin
Yok mu ah o gözlerin;
Sıvazlatır gülüşlerinin sırtını, gülüşüme oturuverir.

Yetemiyorum, sığmıyorum, sokakları mı dar hep bu ömrün?
Bir yaz olsa da ocağı, bucağı aydınlansa sevişmelerin
Kalesinden çıkıverse yediveren güllerim, açsa sırça köşkümde
Hırkanı assan pencerelerin edepsiz gülüşmelerine
Boylu boyunca yaşasam seni, gitmek olmasa hiç
Ya da gelsen. Can’ın yeter kabahati özrüne denk düşmeyen bana
Örtünsek biz bize, ne gece küsse ne gün utansa
Biraz olsun ihtimal bıraksan bize dair
Şenlense evim barkım
Susarım, saklanırım yokluğuna seni sayıklarım
Ah bir bilsen can diye atışını bende;
Yaram da sensin benim merhemim de…

Dünya Pamuk

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...