Hikâyeden Evler

Gece Gündüz
A A

Hikâyeden Evler

Ruhum, hâli yerinde. Kalbim desen, kanatlarını açmaya hazır özgürlükçü güvercin. Beyaz tüylerinde rüzgârı hissettiği o hırçın aşk. Kök saldıran kırgınlığın ötesindeki çökük kimseler. Duvarlar koyu perde, kapaklar, çanaktan çömlekler. Yapayalnız, kendisinden üç misli yalnızlık halisi. Sıra labirentteki çıkışmazlığın basit oyununda. Bazen es geçer gecekondular basamakları. Dikilen kuleler ise her basamakta bir geri ardı bırakır kuzguncukları.

Yine neyden bahsediyorum? Anlamıyor musunuz yoksa? Basit aslında.

Kelimelerle edilen dans geceye koşar aheste aheste. Siyah ojeli, bir ikisi kırık tırnaklarımla; etten dolma, kalemden sayfalara hikâyeler oluşur satırlarda. Yazıyorum, yazıyorsun, yazıyorsunuz. Biz, yazıyoruz. Herkesin hikâyelerinden yeni evler ve yeni kişiliklerdeki bilinmezlikler.

Biraz karamsar ve biraz biraz daha koyu boyalar. Hayalperest kişiliğimle var oluyorum aslı gerçeklerde. Ama karamsar satırlarım var belki de. Aslında ışığı bulabilene hayalden bir evdi hikâyelerim.

Şiirler, galaksiler… Sen ki yemek kokuları kadar iştah açıcı; bambaşka bir çatının kapattığı, örülü duvarların kapladığı “ev”.

Güller akıtsın ki suyunu, seviyorum
Güller dikenini saplasın ki nefret ediyorum
Günceden aksın ki fikirlerim, gerçeklerim…
Bağlıyken apayrı çelişkilerde
İki bacaklı, iki kafalı fikir fukaraları
Sizden nefret ediyorum!
Ama kalbine hayran kaldıklarıma…
Gülüşlerinde hayat buluyorum
Açık, kapalı
“Dırng, drg.”
Işık, karartı
Hepsi bu işte.

Benim hikâyemdeki eksiklik bir ev olmaması. Şayet kim istemezdi ki hem âşık olduğu hem de ölesiye nefret beslediği insanlığı.

Bir dakika. Bir eksiklik daha var galiba. Sıcak sofrada eksik kalan tabaklar.

Defne Avcı

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...