Bölen, Bölünen ve Kalan

Gece Gündüz
A A

Bölen, Bölünen ve Kalan

Bugün Dümbelek Ömer’in intihar ettiğini öğrendim. Asmış kendini… Köyün meydanı türküsüz kaldı. Onun bu intihar edişi çok dokundu bana. Dost değildik ama gene de ayaküstü az iki beşlik bozmadık. Sonra köy meydanındaki meşe ağacının dibine oturup çığırdığı türküleri, çayın yanına az katık etmedim. Köy meydanına bakan evimi sırf bu yüzden çok severdim. Hele bir “Al Yazmanın Oyası” söyleşiyi var; o an o evi deniz kenarı villalara denk tutarım. Ama intihar etti kader ortağım. Köyün tek delisi bendim artık. Tek delisi ben… Yapayalnızım.

Böyle dedim diye “Beni anlamıyorlar,” diye dert yanacak değilim. Geçtim artık anlaşılmayı. Bir kere ben anlayamıyorum ki diğerlerini… Kimden beni anlamasını bekleyebilirim. Kimsenin herhangi bir şeyi anladığı da yok zaten. Öyle yarım yamalak fikir ordusuyla yargılıyoruz her şeyi. Bir insan ancak kendini bilebilir. Lakin beceren kıt… Ama geri kalanı bilebilmeye ne nefes yeter ne de depodaki yakıt… Zaten bir şeyi tam anlamıyla anlayabilmek için onun hakkındaki her şeyi bilmemiz gerekir. Diğer türlü, atladığımız yerler olabilir. Ve bir şeyi bilmek o kadar kolay mı? Hem baksanıza Tanrı bile tam anlaşılmıyor. Bir sürü din var ve bir sürü mezhep var dinin anlaşılması için.

Anlaşılmak fazla ütopik. Geçtim. Anlaşılmak, sadece bir insan kuruntusu.

Gerçi sadece anlaşılmak da değil ya… İnsanların birçok kuruntusu var. İzlesenize… Çok komikler. Hadi ben deliyim; ben ne yapsam yeridir. Onlar öyle mi ya? Hepsi akıldan ölecek. Gerçi akıllı oldukları için bu kadar komik değiller mi? Şaşkın şeyler… Bence Tanrı insanları gülmek için yaratmış. Düşünür dururdum zaten. “Tanrı bizi yarattı. Pekâlâ… Oldu, bitti her şey ve kıyamet koptu, hepimiz öldük. O zaman ne yapacak?” diye. Başa sarıp sarıp izleyecek herhâlde bu saçmalıkları. Kendilerini akıllı zanneden, benden ve Dümbelek’ten daha deli olan fıkra kahramanları…

En güzeli deli olmak. Ama deli de olsa akıllı da olsa insan, sohbet edecek kimse arıyor. İnsan bu sonuçta, her yalnızlık ciğerini deliyor. Ah Dümbelek Ömer! Artık sohbet edecek kimsem kalmadı. Türkü çığıracak kimse de kalmadı. Zaten kimsem yoktu, artık hepten çulsuzum. Nasıl desem? Yalnızlığı hiç bu kadar çırılçıplak hissetmedim ben. Babam öldüğünde de annem başkasıyla evlendiğinde de…

Dümbelek Ömer… Ve onun intiharı… O geçememişti anlaşılan anlaşılmayı… Yoksa asar mıydı o bedeni?

Neden intihar eder ki insan? Yapayalnız bırakır arkada kalanları.

Can Cafcav

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...