Zaman Aldıkça Eksilmişim

Gece Gündüz
A A

Zaman Aldıkça Eksilmişim

Eski heveslerim kalmadı; bir şeye başlarken defalarca düşünüp ölçüp biçiyorum şimdi. Bu da beni yıpratıyor. Aslında büyüdüğümü söylüyorum kendime. Bir hatadan ders çıkarıp bir daha düşmemek için aynı şeyden korkuyorsan, büyümüş müsündür? Sahi ben de büyüdüm mü?

Düştüğüm yolların üstünden çok zaman geçti; şimdi bir yola koyuyorum bedenimi. Bu defa çiçekli olmaz belki diye tüm kılıcımı kuşandım. Adımlarımı diken varmışçasına, canım acırmışçasına, usul usul atıyorum. Korkuyorum.

Büyümüşüm ben; ne kadar kaldıysa bir kalbin içinde heves, onunla geçiriyorum geçen zamanı. Eski umursamazlığım yok. “Ne olacaksa olsun.” diyemiyorum; ne olmayacaksa, oluyormuş gibi olmasın artık. Sonsuz umutlara sarıyorum kelimelerimi; yaşamak zorlaşmış, düşünceler benliğimin çoğunu götürmüş de haberim olmamış. Zaman aldıkça anladım eksildiğimi.

Acıya alışınca anladım, vazgeçince anladım, ben büyüdüm ve beni büyüten acıya şükrediyorum. Dökülmeseydi gözyaşlarım yüreğimin üstüne, hâlâ çocuk kalacaktı hislerim, hâlâ değmeyecek insanlara değmek isteyecekti nefesim. İyi ki koparmışım inatla solmayan gülleri dalından.

Büşra Topal

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...