Vaveyla

Gece Gündüz
A A

Vaveyla

Hayatımda üst üste gelen şeylerin karşısına geçtim, sadece ağlayabiliyorum. Elimden gelen bir şey yok. Tüm vücudum olumsuzlukların kafesinde hapsolmuş. Bir güzel kilitliyor tüm kapıları zaman. Bir noktadan geçen güneş yarı zamanlı yakıyor vücudumu. Isınamıyorum. Vücudum sürekli titriyor. Ellerim, kollarım, yüreğim uçmaya hazırlanan kuşun kanatları gibi. Kırık kanatlı bir kuşun uçma isteği var üzerimde. Herkese kızıyorum bu ara, kimseyle anlaşamıyorum. Herkese bağırma isteği var üzerimde. Çıkmıyorken sesim… Bir çığlık koparacak sanki şu yaygarayı. Bir sinir ki sarmış tüm kelimelerimi. Dilim tüm yılanların zehrini toplamış, ruhum tüm yolların ortasında sürünüyor. Ayağa kalkamıyorum. Düştüm. Dizlerim sözlerim kadar yaralı. Kan revan içinde aynı yollardan, aynı yaralarla ulaşmaya çalışıyorum umuda. Git gide kapanıyor yollar, seçenek sunmuyor anılar. Ayağa kalmak mı? Şu an o kadar güç ki…

Neyi tutmak istesem elimde kırılıyor. Neye dokunsam uzaklaşıyor. Ayağa kalkmaya çalıştıkça tekrar düşüyorum; bu sefer ellerim yara alıyor, sonra yüzüm, yüreğim. Ama en çok dizlerim paramparça. Çocukken hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim, dizlerimin kanını umursamadığım zamanlar da vardı elbet. Şimdi en çok o kanlardan korkuyorum. Gözyaşlarımla birlikte akınca çok acıtıyor canımı. “Ne zaman geçecek bunlar?” dedikçe, bir şekilde yeniden filizleniyor başka acılar. “Neden?” dedikçe, bu soruyu unutturacak sorular oluşuyor beynimde. Uyuşturuyorum. Geçmiyor. Unutmaya çalışıyorum her şeyi; beynim kalbimden bihaber ezberlemiş tüm geçmişi. Yoruldum.

Sessizce ağlıyorum tüm olan bitenin karşısında. Olması gereken kimse yanımda değil şu anda. En çok buna ağlıyorum. Beni anlar dediğim kişi; katlanamadığım tüm olayları önüme seriyor. Ne yapacağım düştüğüm düşünce kuyularının dibinde? Geçmişim silindi, eskiye dair ne varsa kaybettim. “Düşünme.” diyorlar bir de karşıma geçmiş alay eder gibi. Söyleyin hangisini düşünmeyeyim? Hangisi için durdurayım gözyaşlarımı? Tüm acılara derman olan hangi şiir çıkartır şu durumdan beni? Şimdi nasıl boyayacak gök, maviye denizi. Kimin eli uzansa da tutup çekip çıkarsın beni. Buna inanıyor muyum peki? Bir eli arıyorken, kaybolduğum yolların uçurum kenarlarında. Düşecek miyim yoksa aşağıya?

“Zaten en güvendiklerimiz itmiyor mu mutsuzluğa; bizse hâlâ iten ellerin bedenimize değdiğinin mutluluğunu hatırlatıyoruz beynimize” ya da kısaca çaresizlik diyelim bu dizeye.

Büşra Topal

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...