Mor’üyalar

Gece Gündüz
A A

Mor’üyalar

Ne uykudayım ne de uyanık; ne gece demeye dilim var ne de gündüz. Hava tam kararsa; gökteki hilâl aydınlansa; dolunay… Ne siyah ne de beyaza körüm. Ne tam Ay ne Güneş. Geceyi gündüze katmak, rüyayı düşle karşılaştırmak. Mor rüyalar da karabasan oldu nefes bedenime.

Gök kadar karanlık bir yarın düşünün; peşinde Ay kadar minik, umut denen kelime. Beklemeyi bilmeyi, beklemeyi öğretmeyi uzundur başarmanın hüznünü dile getirdi zaman. Nasıl bir kahır ki bu, nereye kaybolduğumu bilmeden sadece dünü yaşadık. Sayıkladım gecelerce; saat 5’ti ben, mutlu bir rüyadan uyandım. Uyanınca hüzne boğuldu her salisesi düşümün. Bütün seslerden korkmaya başladım, artık kendime bile tahammül edemiyorum. Aklım yarım, kalbim yarım; tamamlamaya cesaretim yok. Korkağım…

Temmuzun ortasında aralık kapılarımı kapattım, kendime kustum. İlk defa gözyaşlarımı birinin silmesine izin verdim. Aciz değilim. Dudağımdan geçti vazgeçişler. Çiçeklendi heceler. Ben, yine başaramadım. Ben, yine başa sardım. Ateşime kimseyi dokundurmak istemedikçe herkesi, ateşin ortasına attım. O ateşte ben de yandım. Gecelerin böldüğü sislere, ben de gözümü kapattım. Sustuğum hâlde sesimi duyanlar; bu cihan benim. Sizi de alev alev yakamazdım. Bir vazgeçiş olacaksa o kişi ben olmalıyım. Yandım. Bana inan, düşündüm her şeyi. Duyulmamış kelimeleri söyledik. Hiç görmediğimiz yerlere ait artık bedenimiz. Bana güvenme, düzeltemem her şeyi. Kendimden emin değilim. Belki tam anlatmadım, belki hep karanlığım, belki de zaman hep yanlıştır. Peki ya gözlerimi kapatsam zaman, seni yangından çıkarmama yardım eder mi?

Büşra Topal

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...