Mevsimlik Hayat Buluşları

Gece Gündüz
A A

Mevsimlik Hayat Buluşları

Tam döküyorum diyorum duvarlarımın yosunlarını, küflerini, yıkık rengi gitmiş boyalarını. Tam siliyorum yağmurunu gözlerimin, her şey daha zorlaşıyor. İçime, dört duvarıma geri döndükçe mutlu oluyorum sanırım. Ben alışkın değilim ki bahara bahçeye. O uzun uzun binalardan atlıyorken buluyorum kendimi her seferinde. Yine her seferinde düştüğüm yer, ıssız yıkık sokaklar. Nerden bulup sokuluyorsam o duvar diplerine, hep bir sisli hava, hep bir soğuk her gece. Bir mevsimlik hayat buluşlarıma takılmıyorum. Her umudun sonu aynı.

Bir geceye sığınıyor ses tellerim, sustukça acıyor göğsüm. Kendime benzettim alev alev yanmış evlerin sakinliğini, kimsesizliğini. Gün doğunca yine bana benziyor kuşların kanat çırpışları. Ne gün ne gece, Araf’tayım. Hangi sokağa dem saldıysam düşüncelerimi boğarken buldum. Kendimin, hislerimin katili benim. Ne kadar uğraştıysam da kan çanağı gözlerimden kurtulamıyorum. Ellerim hâlâ öyle buz gibi.

Otururken duvar diplerinde yıldızları seyre dalıyorum. Hilal gökte. Umutlarım yerlerin dibinde. Yönsüz yolsuz yanışlarım, yeni yollar arayışlarım… Her şeyin geç olduğunu fark ettiğim an, dilimden akan zehir kelimeler, parmak uçlarımdan kâğıda damlıyor. Yoruldum.

Umutla çırpınmaktan, mutlu olmaya çalışmaktan; ben yapamıyorum, vazgeçemiyorum kendim olmaktan. Şiirlerin verdiği acıyı hiçbir şey veremiyor. Ben okusam da yazsam da o şiir, şiir olmaktan çıkıyor. Ben kaç nefes aldıysam o kadar kendim olmaktan çıkıyorum. Kabuğuma, duvarlarıma geri dönüyorum. Kimsenin hâli yok beni adam etmeye. Herkes yolun ortasında pes ediyor. Ben pes ettim. Gitgide uzaklaşıyorum yakına ve en önemlisi, artık öyle güçlü değil kalbim.

Büşra Topal

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...