Korkmak da Sevdaya Dahil

Gece Gündüz
A A

Korkmak da Sevdaya Dahil

“Korkmak,” dedi Zühre, “Ne acı şey; ne acımasızca bir duygu…” Bıraksalar denizlerin sonsuzluğu kadar seveceksin ama sevmeye korkuyorsun. Normalde kitap yazacak cümlelere ev sahipliği yaparken karşındakine iki çift laf etmekten korkuyorsun. Yerden göğe kadar haklı bile olsan sırf korktuğun için sadece susuyorsun. Tam diyorsun “Artık tak etti canıma;” “Bu dünyada bende varım…” diyebilmek için çığlıklar atıyorsun içinde; sonra ciğerine doluyor bir korku hissi…

Seviyorsun onu, çok seviyorsun. Hissettiğin en güzel duygu belki de bu ama ona, onu sevdiğini söylemeye korkuyorsun. En masum hâliyle yanında yatıyor, nefes sesini duyup kalp atışını hissediyorsun da açıp da kollarını sarılamıyorsun.

Sevdiğini iliklerine kadar hissedip de yanı başında seni mutlu eden birine, onu sevdiğini söyletmeyen duvar, kaybetme korkusu çünkü. O yanında olmadığı zaman yaşayacağın eksiklik hissi. Onsuz yaşayacağın duygular seni korkutan, o güzel anıları biriktirirken ağız dolusu gülüp daha sonra gözyaşları ile hatırlamak zorunda kalacak olman. İnsan kaybeder, insan eninde sonunda kaybeder. Bunun adı, bazen ölüm olur bazen ayrılık. Ama kaybetmektir hayatın bir parçası. Sonunu düşünecek olursak zaten hep hüsran; o yüzden yaşadığın anı paylaşmak, insana kendini iyi hissettiren.

Bir arkadaşım demişti ki: “Çok anı biriktirmek insanı mahveder…” Günlerce düşündüm bunu. Bazı geceler tamamıyla teslim oldum bu cümleye ve mahvolmayı bekledim bir köşede sessizce. Birkaç damla yaş ile… Bazı geceler ise atalarımın bir sözü aldı konuşma sırasını zihnimde: “Atın ölümü arpadan olsun.” Mahvolacaksak eğer böyle güzel anılar biriktirdiğimiz için mahvolalım.

İnsanın mutlu olduğu zamanlar azdır; gözlerinin içi ile güldüğü, içini sımsıcak hissettiği… Madem insan ömründe bu kadar az oluyor böyle şeyler, bırakın bari bu konuda gamsız olalım. Sadece olumlu yönden bakalım bu duruma.

Korkmak ve yaşamak; sözlüğün bir ucundan bir ucuna olan bu kelimeler, insan zihninde milim kayma ile hayatı alt üst etme potansiyeline sahip. O korkuyla hayatını yaşanabilir kılmak, dünyanın en zor işi bence. Ya da o korkuyla baş başa kalınca kendine düşman olmamak. Her daim kendi elinden tutmak, kendi elinden tutabilecek güçte olmak. Kendine karşı her zaman merhametli olmak.

Belki de tüm mesele, kendine karşı korkusuz olmak…

Büşra Canbaz

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...