Kim Alışabilir Ki Annesinin Yokluğuna

Gece Gündüz
A A

Kim Alışabilir Ki Annesinin Yokluğuna

Kalbini mücevher kutusuna saklamış gibi bazı insanlar
Sevgiyi paylaşmıyorlar kimseyle
Bilmiyorlar ki Tanrım, sakladıkça azalır bu meret
Eksilir diyorum, dinlemiyorlar.
Annesi ölmüş, mezarına bile gitmemiş adam söylüyor
Mutluyum diyor, garipsiyorum.
Annesi olmayan insan mutlu olur mu ki

Ben 25 yaşına kadar gölgesinde saklandım onun
Senden korkuyordum,
Ama haşa, annem senden bile korur diyordum.
Küçükken ona da çok kızardım,
Kime anlatıyorum ki sanki
Sen biliyorsun zaten ettiğim yeminleri,
18 yaşıma gelsem gideceğimleri
Bilmiyorum, çocuktum değil mi Tanrım,
Affeder ona çektirdiklerimi

Seni sorgulamak günah biliyorum
Ama Tanrım,
Annesinin mezarına gitmeyen insan, insan mıdır?
Eksik kalmış biraz sevgi ve özlem var mıdır?
Ben annemden önce öleyim diye her gün dua ediyordum sana
Pazarlık ediyordum Azrail’le, kapanıyordum ayaklarına
Kim dayanabilir ki annesini kaybetmeye,
Ben şahsen dayanamıyorum.

Yokluğun soğuk geceler getiriyor anne,
O geceler boyunca zamanı geriye almak
Yeniden doğmak istiyorum,
Gün doğuyor, ben doğamıyorum.
Bir takvim yaprağı daha koparıyor,
Bir gemi daha yüzdürüyorum zamanda
Hasretini çiçeklere yazıyorum,
Korkarak uyanıyorum kâbuslarımdan
Başucumda göremeyince seni
Bin kat daha artıyor korkularım.
Alışamıyorum yokluğuna,
Kim alışabilir ki annesinin yokluğuna.

Burak Acar

Paylaşmak güzeldir...

Sol Göz Sağ Göz Giriş Baykuş
+ kaç yapar acaba? Cevap Bekleniyor
Şifremi Unuttum
Yükleniyor...